پنجشنبه , ۲ اسفند ۱۳۹۷
faen

بدا به حال ملتی که تنها دل خوشی‌اش فوتبال است! – احسان محمدی

بدا به حال ملتی که تنها دل خوشی‌اش فوتبال است! – احسان محمدی

👤 احسان محمدی

۱- هنگامی‌ که‌ آندره‌ آ، شاگرد گالیله‌، بی‌تاب‌ و خشمگین‌ فریاد می‌زند: «بدبخت‌ ملتی‌ که‌ قهرمان‌ ندارد». استاد به‌ آرامی‌ گفته‌ وی‌ را تصحیح‌ می‌کند؛ «بدبخت‌ ملتی‌ که‌ به‌ قهرمان‌ نیاز دارد.» / زندگی گالیله؛ (برتولت برشت)

۲- فوتبال برای من یک پدیده است. چیزی شبیه رسانه، آزادی، تکنولوژی و … به آن با شک و تحسین نگاه می‌کنم. مثل یک سنگ نوشته باستانی با خطی که بلدش نیستم. با تردید به آن نزدیک می‌شوم، بی پروا در آغوشش می کشم، به آن خیره می‌شوم، از کشف یک رمزش مثل بچه‌ها ذوق می‌کنم، از تلخی اش شقیقه هایم درد می‌گیرد و از فریاد شادی‌اش، گلویم!

⛔️ اما از خلاصه شدن امیدها و ناامیدی‌های یک ملت در فوتبال می‌ترسم. می‌دانم وقتی برای یک پیروزی به خیابان می‌ریزیم، هم را در آغوش می‌کشیم، بوق می‌زنیم، سخاوتمندانه به هم شیرینی تعارف می‌کنیم و شب مثل پادشاهان دو اقلیم با لبخند می‌خوابیم، روز بدی هم در راه است. روزی که شکست می‌خوریم و در هم می‌شکنیم. غرورمان زخمی می‌شود، قلب‌مان مچاله، اشک‌مان سرازیر …

⛔️ چه روز بدی است روز شکست در فوتبال برای مردمی که جز فوتبال دل خوشی دیگری ندارند! مثل شکست در جنگ برای مردمی که جز جنگ سرگرمی و دل خوشی و مایه افتخار دیگری ندارند که به واسطه آن بخندند و احساس غرور کنند و به خیابان بریزند.

⛔️ در همه جای دنیا مردم از پیروزی در فوتبال لذت می‌برند و از شکست‌هایش بغض می‌کنند اما هرچه کشورها فقیرتر باشند و دل خوشی‌ها مردم کمتر، این شادی‌ها و اندوه‌ها عمیق‌تر است. مستی و خماری‌اش شدیدتر است.

⛔️ من اگر جای سیاستمداران بودم در کنار هوا کردن تبریک‌های کیلویی بعد از پیروزی در یک مسابقه فوتبال، به این نکته هم فکر می‌کردم که مردم به دل خوشی‌های جایگزین دیگر هم نیاز دارند. چیزهایی که وقتی تیم ملی‌شان شکست بخورد به آن هم دل ببندند و احساس نکنند دنیا به آخر رسیده.

اگر گالیله زنده بود شاید می‌گفت: بدا به حال ملتی که تنها دل خوشی‌اش فوتبال است!

آدرس کوتاه شده این مطلب: https://hesamfiroozi.com/4208

همچنین ببینید

تحلیل محتوای کتاب اول دبستان سه کشور

تحلیل محتوای کتاب فارسی اول دبستان سه کشور بررسی و تحلیل داستان‌های کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستان‌های کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی چین، به عنوان نماینده فرهنگ جمع‌گرا و آلمان، به عنوان نماینده فرهنگ فردگرا پرداخته است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *