"حمد باطبی در پی تظاهرات کوی دانشگاه به همراه ديگر دانشجويان دستگير شد. او سپس به جرم تهديد عليه امنيت ملی از سال ۱۹۹۹ [۱۳۷۸] تا ۲۰۰۵ [۱۳۸۴] پس از گذراندن ۱۷ ماه انفرادی در بازداشتگاههايی مانند کميته ضد خرابکاری يا توحيد، به زندان اوين انتقال يافت. آنگاه در يک محاکمه ناعادلانه در دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شد، که اين حکم بعدها به ۱۵ سال حبس تقليل يافت. در آذرماه سال ۱۳۸۳ احمد باطبی برای انجام مراسم ازدواج در يک مرخصی ۵ روزه از زندان مرخص شد. وی پس از اين مدت کوتاه پنج روزه، برای گذراندن ادامه محکوميت خود به زندان بازگشت. پس از سه ماه به همراه ديگر زندانيان سياسی همچون اکبر گنجی و دکتر زرافشان و... برای تعطيلات نوروزی به مرخصی آمد، اما به دليل مشکلات عديده جسمی، روحی و همچنين مراحل مداوا نتوانست پس از انقضای دوره مقرر به زندان بازگردد. در اين فاصله تا روز دستگيری بعدی ايشان تحت مداوای پزشکی قرار داشتند و تقريبا هر يک روز در ميان فيزيوتراپی می شد و دارو می گرفت. ايشان در زندان چندين بار به عفونت ادراری و عفونت کليوی دچار شده بودند ولی متاسفانه به دليل عدم درمان صحيح، اين بيماريها مزمن شدند. آقای باطبی همچنين به دليل

مدت ۷ سال است که در اسارت هستم و انواع فشارهاي جسمي و روحي را طي اين مدت تحمل کرده ام. به دليل قرار گرفتن زير انواع شکنجه هاي قرون وسطايي در طي بازجويي هاي اوليه به انواع بيماريها از جمله ديسک کمر مبتلا شده ام که در نتيجه شدت گرفتن ديسک کمرُ مسئولين امنيتي از ترس اينکه اين بيماري منجر به فلج يا مرگ اينجانب گردد و رسوايي آن برفضاحت هاي پيشين آنها اضافه گردد و به خاطر آنکه مسئوليت آنچه بر سر من آورده اند گريبانگيرشان نشود، زيرعنوان [ مرخصي نامحدود] مرا از زندان بيرون فرستادند.